Schoolvoorbereidende groep liet Bram met autisme opbloeien – blog Petra

 

En toen was het zo ver. Een grote glimlach van moeder. Een gespannen koppie in de bakfiets. Het is half 9, zijn eerste ‘school’ dag gaat beginnen. Het regent en eigenlijk is hij boos dat hij moet wachten op de juf. Hij heeft een mooie nieuwe rugzak, maar dat lijkt nu niet belangrijk. Mama mag niet mee naar binnen. Mama gaat weg en laat me hier. Waarom? Dit is stom!

Dapper laat moeder haar zoon achter. De glimlach is waterig en dat begrijpen wij maar al te goed.

Autisme

Enige maanden geleden kwam er een aanmelding bij ons binnen. Bram van vier met een diagnose autisme was aangemeld voor school. Hij spreekt perfect Engels, hoewel Nederlands zijn moedertaal is. Kent het alfabet en telt op en af zonder moeite. School wilde hem wel plaatsen maar er was op dat moment geen plek.

Aangeraden werd om hem eerst op onze schoolvoorbereidende groep de school-structuren en sociale aspecten te laten ervaren. Bram was tenslotte altijd thuis geweest dus wennen in een schoolse groepsdynamiek zou een goede tussenoplossing zijn. Moeder stemde in, hoewel zij met argusogen naar de organisatie keek. Eerdere ervaringen bleken niet altijd even soepel verlopen te zijn en haar hoofd en hart wilde haar zoon eigenlijk direct op school hebben en niet eerst op een voorbereidende groep.

Voorzichtige glimlach

Bram liep stijf van de spanning mee naar boven. ‘Hier hangen we onze jas op, hier pak je je tas uit.’ Met grote ogen volgde hij zijn nieuwe klasgenootjes. Een voorzichtige glimlach naar de juffen. Misschien is het hier toch wel leuk? Met een zacht stemmetje telde hij de seconden en minuten van een activiteit en volgde hij nauwgezet alles wat er op de groep gebeurde. In een paar uur tijd bloeide Bram op tot een enthousiaste jongen die graag met de activiteiten mee deed.

Fijne start

kinderen verven

Moeder kreeg tussendoor updates en foto’s van de dag. Een lachende Bram met zijn vingers in de verf, het bouwen van een treinbaan en met succes naar de wc. Het trotse gevoel van moeder brak bijna door de telefoon heen! Dit was een fijne start. Voor Bram. Voor de groep. Voor ouders.

Meer contact

In de weken die volgde is Bram ontzettend gegroeid, meer dan ouders voorzien hadden. Hij leerde om hulp te vragen en maakte meer contact. Hij leerde zelf zijn jas en schoenen aan en uit te doen en vertelde elke dag uitgebreid over zijn belevenissen. Hij deed enthousiast mee met gebarentaal en wilde dit thuis ook. Op een ochtend appte moeder naar de groep: Bram gebaarde ‘goedemorgen’ naar een klasgenoot in de bus en ze begonnen samen te lachen. ‘Hij begrijpt mij mama, wij praten dezelfde taal.’ Wat een inzicht! Trotse moeder. Trotse groepsleiding.

Vertrouwen geven

Bram kon al heel veel. Hij had alleen het vertrouwen in zichzelf nog niet. Door Bram te volgen, te helpen waar nodig en vooral door hem het vertrouwen te geven dat het oké is om om hulp te vragen leerde hij vertrouwen. Dat hebben wij samen met de ouders gedaan. Korte lijntjes, neuzen dezelfde kant op.

Het is zo ver. Er is plek op school en Bram is er klaar voor. Het zal spannend zijn, het zal weer even wennen zijn maar met het enthousiasme om te leren zit het wel goed. Bram komt er wel. Het zal me niets verbazen als we die later als econoom of groot rekenwonder nog eens tegen komen.

Petra, begeleider