Ik blijf….. – blog Sissy

 

De casus komt binnen bij de afdeling intake. Een complexe casus met enige spoed gezien de veiligheid van de kinderen.
Ik ben een jonge hulpverlener en deze casus wordt mij voorgelegd. Ik twijfel… kan ik dit wel, is dit niet te complex voor mij? Toch besluit ik om ervoor te gaan en ik ga me inlezen in het dossier.

Onzeker

Ik maak samen met de voogd een afspraak om kennis te maken bij het gezin. Moeder doet de deur open en de spanning is in alles van haar lijf af te lezen. Ik ben me ervan bewust hoe onzeker en gespannen deze moeder zich moet voelen. Ze heeft te maken met een voogd en een hulpverlener die bij haar in huis komen, in haar veilige omgeving. Om vervolgens ook nog te verwachten dat zij zich als moeder kwetsbaar opstelt en haar hele levensverhaal op tafel gooit.

Uit het dossier weet ik dat moeder vaak teleurgesteld is door de hulpverlening en al velen zijn gekomen en ook weer gegaan. Op het moment dat ik moeder daar zie zitten, zo kwetsbaar, besluit ik om me vast te bijten in deze casus. Om er alles aan te doen om deze moeder te helpen waar ik kan en te blijven zolang als nodig.

Vertrouwen opbouwen

De maanden verstrijken waarin ik iedere week bij het gezin langsga. Ik luister, ik hoor haar verhaal en probeer hier geen oordeel over te vellen. Moeder blijft mij wekelijks toetsen of ik betrouwbaar ben. Of ik er écht niets van vind, of ik wel naast haar sta.
Het is hard werken want ik weet ook dat ik hier niet voor niets op de bank zit. Ik weet wat er speelt rondom de veiligheid van de kinderen. In overleg met de voogd kiezen we ervoor om mijn betrouwbaarheid voorop te stellen in de overtuiging dat ik pas echt verbetering kan creëren wanneer moeder mij vertrouwt.

Na ruim een jaar, een jaar van luisteren, aanhoren en meebewegen merk ik dat er een lijntje komt tussen mij en moeder. Het vertrouwen groeit en het lijntje wordt zichtbaar, zichtbaar voor ons beide. Maar het lijntje is erg dun want ik merk wanneer ik iets te hard aan de lijntje trek, hij weer knapt.

We doen weer twee stappen terug om er vervolgens weer drie vooruit te zetten. De stappen zijn klein maar ze zijn er! Voor het eerst in al die jaren met zoveel hulpverleners lukt het moeder om stappen te zetten.  Het lijntje wordt dikker en dikker.

Op de juiste weg

Moeder werkt hard en het wordt veiliger in huis. Dit geeft me veel energie na 2 jaar keihard werken worden er mooie stappen gezet. Zou het dan echt gaan lukken om dit gezin weer op de juiste weg te krijgen? Zou deze casus dan toch niet te complex voor me zijn? Het geeft me energie en ik ga met alle vertrouwen mijn drie weken zomervakantie in.

Na 3 heerlijke weken vakantie zet in mijn werk telefoon weer aan. Ik schrik, de meldingen houden niet op. 389 Nieuwe berichten.

De moed zakt me heel even in mijn schoenen. Maar ik begin te lezen, goed te lezen. En ik bedenk me: ik wil die hulpverlener zijn die niet zomaar opgeeft, die zich erin vast bijt en die betrouwbaar is. Alle appjes lees ik stuk voor stuk. Ik noteer waar ik op moet reageren en zo maak ik een lijstje.

Het lijntje met de moeder is even wat dunner, maar wordt weer dikker. En ik, ik blijf….

Sissy, gezinshulpverlener