Oorverdovend stil – blog Sander

 

Mijn eerste ontmoeting met dit gezin. Het is stil. Moeder wacht af. De oudere dochter die er voor gezorgd heeft dat dit traject is gaan lopen, neemt een slokje van haar thee en wacht af. De vijf kinderen die bij moeder thuis wonen,  zijn meegekomen en drinken voorzichtig van de warme chocolademelk. Ze kijken naar de grond. Het is stil.

Hoe is het met jullie?”, vraag ik. Ze zijn stil. Het verdriet  is oorverdovend. Tranen rollen en tikken op de jassen die nog niet zijn uitgetrokken. Van alle kinderen. Eén van de kinderen probeert antwoord te geven maar zijn keel zit dicht. Met veel moeite perst hij er uit dat het goed gaat. Het gaat goed? Hij lijkt gebroken. Zij lijken gebroken. Ze zijn stil. Oorverdovend stil.

Dan wordt de stilte doorbroken door één van de oudere kinderen, ze is 15. Ze stopt met duimen en haar verhaal komt beetje bij beetje los. De oudste van de vijf klemt zijn kaken op elkaar en loopt de deur uit. “Hij heeft te veel meegemaakt.”, zegt moeder. “Laat hem maar.”. Als de oudste dochter van moeder na een kwartier even gaat kijken hoe het met hem is, ligt hij in de auto te slapen. Hij is stil.

Oprecht geraakt

Alleen al door het stellen van deze ene vraag werd mij duidelijk dat er veel meer kinderen aandacht nodig hadden, dan alleen dat ene meisje waar ik de beschikking voor gekregen had. Ik ben gebonden aan regels. Ik ben gebonden aan geld. Ik ben gebonden aan mijn organisatie. Ik ben gebonden aan mijn beroepscode. Ik ben verbonden met mezelf. Ik ben stil. Ik luister naar wat deze moeder en haar kinderen aan mij willen vertellen. Ik ben oprecht geraakt door wat ik heb gezien en gehoord. Wat zij aan mij wilden vertellen terwijl we elkaar nog nooit eerder hadden gezien, elkaar niet kenden. Ik was stil.

Plan van aanpak

Ik moet vragenlijsten afnemen, de veiligheid checken, een plan van aanpak binnen twee weken klaar hebben mét een handtekening . Dat is de opdracht van de gemeente. Dat is ook de opdracht vanuit mijn eigen organisatie: geen handtekening, geen geld. Twee weken? Hoe kan ik naar deze kinderen en deze moeder luisteren als ik met mijn laptop op schoot formuliertjes zit af te werken? Als ik niet alles op tijd af heb, hoe kan ik dan geld verdienen voor mijn organisatie zodat ik daar kan blijven werken en er voor nog veel meer andere vaders, moeders en kinderen kan zijn? Hoe ga ik dat allemaal doen, in twee weken? Ik was stil.

Op de rit

Na tweeënhalf jaar mag ik het gezin gaan afronden. Moeder heeft haar leven op de rit gekregen, ondanks de jarenlange ellende van emotionele mishandeling die ze heeft moeten doorstaan. De kinderen zijn weer op de rit, ondanks de jarenlange emotionele en fysieke mishandeling die zij hebben moeten doorstaan. Zij zijn weer op de rit, ondanks het feit dat zij anderhalf jaar op de wachtlijst hebben gestaan voordat de ondersteuning op gang kwam die zij zo ontzettend hard nodig hadden.

Ze kunnen het weer zelf. En ik heb vanaf de zijlijn mogen kijken naar het doorzettingsvermogen en de veerkracht van deze moeder en deze kinderen. Ik mocht kijken, ik mocht leren, ik mocht genieten. Wat volgens deze mensen het belangrijkste was dat ik heb gedaan? Dat was simpel: “Je vroeg hoe het met ons was, je luisterde, je had aandacht, je nam tijd, je was stil“.

Sander Mook, gezinshulpverlener